Ημιμάθεια και Εγωισμός

ΧΑΜΕΝΑ ΕΡΓΑΛΕΙΑ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΗΣ ΗΜΙΜΑΘΕΙΑΣ :

Αν αντιμετωπίζεις σοβαρά τη διαδικασία της μάθησης, ο καλύτερος τρόπος για να μάθεις είναι να έχεις πολύ μικρό “Εγώ”: να το αφήνεις, μαζί με την περηφάνια σου και την επιθυμία σου για θετική αναγνώριση στην πόρτα, μαζί με τα παπούτσια σου. Τα πράγματα αυτά εμποδίζουν τη διαδικασία της μάθησης· για την ακρίβεια, μπορούν να γίνουν επικίνδυνα.
Δεν έχω πρόβλημα με το πώς συμπεριφέρεται ο δάσκαλος (πλην της αγένειας) επειδή βρίσκομαι εκεί μόνο για έναν λόγο: για να βελτιωθώ. Ο sifu δε χρειάζεται να μου φέρεται με το γάντι όμως έτσι μπορώ και μαθαίνω απίστευτα πολλά πράγματα σε απίστευτα μικρό χρόνο. Αφήνω το εγώ μου στην πόρτα και μπαίνω στο kwoon χωρίς να υπάρχουν διανοητικά εμπόδια μεταξύ εμού και της ανελέητης αποσυναρμολόγησης εκ μέρους του sifu μιας τεχνικής που εγώ τη θεωρούσα αρκετά καλή. Βρίσκομαι εκεί για να μάθω και ο sifu δε βρίσκεται εκεί για να χάσει το χρόνο του χαϊδεύοντας το εγώ των άλλων –βρίσκεται εκεί για να προπονήσει, να εκπαιδεύσει και να βελτιώσει τις ικανότητες των μαθητών, αλλά και του ίδιου.
Πολλοί από τους λόγους για να βρίσκεται κανείς στο kwoon αποτελούν τροχοπέδη που τον εμποδίζουν να μπορέσει να προχωρήσει στην αυτοβελτίωσή του, τεχνικά και ψυχικά. Υπάρχει πχ ο τύπος που προσπαθεί να αποδείξει πόσο σκληρός/φουσκωτός είναι και δεν ενδιαφέρεται να κατακτήσει ή να (απο)δείξει την πνευματική αντοχή που απαιτείται για να μπορείς να δεχτείς μια πραγματική, αυστηρή αλλά ειλικρινή και συνάμα εκπαιδευτική κριτική και να πεις στον sifu με ειλικρίνεια “Ευχαριστώ!”
Υπάρχουν επίσης οι τύποι που έρχονται για να αποδείξουν ότι είναι καλύτεροι από τους πάντες. Οι τύποι αυτοί θέλουν να κάνουν μόνο τα πράγματα στα οποία είναι ήδη πολύ καλοί, γιατί αν δουλεύουν στα αδύνατα σημεία τους, αφενός πληγώνονται στον εγωϊσμό τους, αφού αποκαλύπτεται πως δεν είναι τελικά τόσο καλοί και αφετέρου δεν μπορούν να (απο)δείξουν πόσο “καταπληκτικοί” (όσο νόμιζαν) είναι. Η εξάσκησή τους έχει σαν αποκλειστικό ενδιαφέρον τον εαυτό τους και καλό είναι να τους προσέχει κανείς γιατί ασχολούνται περισσότερο με το πώς να δείχνουν καλά παρά με το πώς να βελτιώνονται ή να φροντίζουν τους συνασκούμενούς τους. 
Αυτοί που έρχονται στο kwoon απλώς για να χαλαρώσουν και για να περάσουν καλά είναι ενοχλητικοί επειδή δε θέλουν να κάνουν τη απαραίτητη δουλειά που απαιτείται για να ωριμάσει η ικανότητα και η προσωπικότητά τους. Υπάρχει πάντα περιθώριο για διασκέδαση και οι χώροι προπόνησης που αγαπάω πραγματικά είναι αυτοί που είναι γεμάτοι από χαμόγελα και γέλια· ταυτόχρονα οι καλύτεροι χώροι είναι γεμάτοι από ανθρώπους που προσπαθούν σκληρά για να κάνουν καλύτερη την τεχνική τους και να αναπτύξουν το πνεύμα τους. Το γέλιο στο kwoon είναι ένα υπέροχο καρύκευμα που προστίθεται στην πλούσια σούπα της προσπάθειας, του ιδρώτα, της συγκέντρωσης και της αφοσίωσης στην προπόνηση –ο κόσμος είναι γεμάτος από μέρη στα οποία μπορείς να πας για να περάσεις την ώρα σου και να ψυχαγωγηθείς όμως το kwoon δεν πρέπει να είναι ένα από αυτά τα μέρη.
Πιστεύω ότι οποιοσδήποτε και αν είναι ο λόγος που σε φέρνει για προπόνηση, αφού το επιτυγχάνει είναι καλός λόγος –συνεπώς πιστεύω ότι ακόμα και οι παραπάνω είναι απολύτως αποδεκτοί λόγοι για να φτάσει κανείς ως την πόρτα. Πιστεύω όμως ότι όλα αυτά αλλάζουν από τη στιγμή που διασχίζεις το κατώφλι και μπαίνεις στον χώρο της εξάσκησης: από τη στιγμή που είσαι εκεί, ο μόνος στόχος που πρέπει να έχεις είναι να μάθεις, να βελτιωθείς, να επεκτείνεις τα ως εκεί όριά σου. Το kwoon είναι ένα μέρος για να μελετήσεις τον εαυτό σου, σωματικά και ψυχοσυναισθηματικά, μέσα από οποιοδήποτε μονοπάτι έχεις επιλέξει, και δεν είναι ένα μέρος για την ενίσχυση του Εγώ, για την αυτο-επιβεβαίωση, για παιχνίδια επίδειξης και κυριαρχίας ή για ανοησίες.

Το kwoon είναι ένα μέρος ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΘΕΙΣ, και αν μαθαίνεις για να αποδείξεις ότι είσαι καλύτερος από άλλους ή για να επιδείξεις την προσωπική σου αριστεία ή για να περάσεις καλά, μαθαίνεις για λάθος λόγους. Το να αφήσεις το Εγώ σου στην πόρτα μαζί με τα παπούτσια σου είναι δύσκολο μάθημα, όμως είναι βασικό για να μπορέσεις να μάθεις οτιδήποτε άλλο. Αν δεν μπορούσα να αφήσω το Εγώ μου στην πόρτα πώς θα ήταν δυνατόν να απορροφήσω όλα τα μαθήματα που προσφέρει ο sifu; Πιθανότατα θα έκανα το λάθος να εκλάβω την κριτική του σαν προσωπική επίθεση αντί να συνειδητοποιήσω ότι πρόκειται για μια προσπάθεια να διορθώσει τις αδυναμίες που έχω και εγώ και η τεχνική μου. Οι πιο εγωπαθείς πάντα προσβάλλονται εύκολα και απερίσκεπτα.
Σκοπός δεν είναι απλώς να μαθαίνεις μαχητικές τεχνικές –δεν είναι καν κυρίως να μαθαίνεις μαχητικές τεχνικές. Οι τεχνικές είναι εργαλεία όμως τα εργαλεία αυτά πάνε χαμένα αν αυτός που τα κρατάει είναι ημιμαθής, ανασφαλής ή ανώριμος. Οι δάσκαλοι ανησυχούν περισσότερο για τον νου και το πνεύμα των μαθητών τους παρά για την τεχνική τους: ο νους είναι το πιο αποτελεσματικό όπλο που υπάρχει και αν δεν εξασκείς αυτόν σωστά στο kwoon, τι νομίζεις ότι μαθαίνεις; 
Το ξαναλέω: το να μάθεις να αφήνεις τα προσωπικά σου μπαγκάζια στην πόρτα, όποια κι αν είναι τα μπαγκάζια αυτά, είναι ένα από τα σημαντικότερα και τα πιο βασικά μαθήματα. Είναι αδύνατον να προοδεύσεις πραγματικά μέχρι να μπορέσεις να το κάνεις αυτό –όταν ο νους σου είναι φορτωμένος από τα μπαγκάζια του εγώ, της κυριαρχίας ή ακόμα και της διασκέδασης, δεν υπάρχει χώρος για τα μαθήματα που μπορεί να μάθει κανείς στο kwoon. Αν τα μόνα πράγματα που μαθαίνεις είναι τεχνικές, δεν μαθαίνεις, δεν βελτιωνεσαι τόσο πολύπλευρα όσο χρειάζεται για να γίνεις ένας ολοκληρωμένος μαθητής της τέχνης της μάχης (συμπεριλαμβανομένης και της μάχης με τον εαυτό σου)!

(από το βιβλίο “Στο ντότζο” με τις απαραίτητες κινέζικες προσαρμογές)