Το ψυχωφελές έργο των πολεμικών τεχνών.

Σκοπός της τέχνης είναι να μας φέρνει αντιμέτωπους με τον εαυτό μας κι όχι να μας χορηγεί συνταγολόγια απλών λύσεων και εύπεπτων απαντήσεων. Σε έναν ήδη περίπλοκο και δύσκολο κόσμο, η αναζήτησή μας λειτουργεί αντίστροφα. Κυρίως κατηφορίζουμε προς τις εύκολες λύσεις και τις εύπεπτες απαντήσεις, αντί να ανηφορίζουμε προς τις πρόσθετες δυσκολίες και πονοκεφάλους που θα επιφέρει η αντιμετώπιση του εαυτού μας. Ένα, κατα τ’άλλα, σπουδαίο, ψυχωφελές και σωματωφελές ταξίδι γεμάτο εποικοδομητικούς θησαυρούς γνώσεων!

Εδώ έρχονται να δώσουν το δικό τους τρανταχτό παρών, οι πολεμικές ΤΕΧΝΕΣ, για τις οποίες πολλοί θα ρωτήσουν εύλογα (εκτός απο το βασικό θέμα της αυτοπροστασίας τους) αν θα μπορούσαν να προσφέρουν κάτι αξιόλογο στον “πνιγμένο” άνθρωπο της σύγχρονης ζωής, ωστε να ασχοληθεί μαζί τους . Ή αν θα μπορούσαν να τον βοηθήσουν να επαναπροσδιορίσουν τη ζωή του ή και να την αλλάξει προς το καλύτερο, ωστε να σπαταλήσει σ’αυτές χρόνο, χρήμα και ενέργεια. Ή ακόμα κι αν θα μπορούσαν να του χρησιμεύσουν ως ενα μονοπάτι βαθύτερης συνειδητότητας και αυτοπραγμάτωσης, ξεφεύγοντας απο τη ρηχότητα των γροθιών και κλωτσιών, ωστε να τις εντάξει στις αναγκαίες ασχολίες του.

Πολλές έρευνες έχουν αποδείξει πως η ενασχόληση με τις πολεμικές τέχνες μπορεί να επιφέρει σημαντικές αλλαγές στον τρόπο με τον οποίο παρατηρούμε, αξιολογούμε και προσδιορίζουμε το άτομό μας και τη σχέση μας με τον κοινωνικό μας περίγυρο. Οι εσωτερικές αλλαγές σε ψυχικό και νοητικό επίπεδο είναι πολύπλευρες λόγω των πολυδιάστατων υγιών ερεθισμάτων που μπορούν να μάς μεταδοθούν, εφόσον ενυπάρχει και η απαραίτητη δεκτικότητα. Σε έναν κόσμο ταχύτητας, άμεσης ικανοποίησης, γρήγορης κατανάλωσης και φτηνών ερεθισμάτων, το οτι, μπαίνοντας σε μια σχολή, θα τεθεί ενώπιόν μας ένα μακροπρόθεσμο πλάνο επίτευξης και απόδοσης, αποτελεί αυτοστιγμεί ένα τεράστιο μπράβο, ένα άλμα θετικής αλλαγής, μια αποδοχή στις δυνατότητες και τα χαρίσματά μας, μία γενναία απόδειξη της πίστης που έχουμε για τον εαυτό μας, ωστε να μπορέσουμε να ανταποκριθούμε σε αυτό το προκλητικό κάλεσμα της πολεμικής τέχνης. Η εξάσκηση μάς βελτιώνει σωματικά, αλλά και μας δυναμώνει εσωτερικά. Μαθαίνουμε στην ρεαλιστική αποτίμηση των δυνατοτήτων μας και στην υγιή αυταξιολόγηση. Η αυτοπαρατήρηση αποτελεί μια αναπόδραστη αναγκαιότητα πλέον, παρέχοντάς μας τη δυνατότητα να καθρεφτιστούμε πιο καθαρά. Οι εως τότε επιπόλαιες θεωρήσεις επι του εαυτού ξεθωριάζουν, δίνοντας χώρο σε νέες, πιο κοντά στην προσωπική μας αλήθεια, τονώνοντας τον υγιή εγωισμό, δίνοντας κουράγιο και δύναμη, ελευθερώνοντας το πνεύμα και τον ψυχισμό προς δημιουργικότερα μονοπάτια, καταστάσεις οι οποίες βοηθάνε παράλληλα στην καλύτερη αντιμετώπιση της καθημερινότητας και των αναπάντεχων προβλημάτων της που ενίοτε προκύπτουν.

Στη σχολή μέσα διευρύνουμε τις κοινωνικές μας συναναστροφές και γινόμαστε κρίκος μιας αλυσίδας συν-αθλητών η οποία διέπεται απο τον ίδιο σκοπό, οπλίζοντάς μας με ένα αίσθημα ασφάλειας, ομαδικότητας, αλληλεγγύης και σεβασμού. Δίνοντάς μας ο συναθλητής το σώμα του για να εξασκήσουμε τις μαχητικές τεχνικές σ’αυτό, θα πρέπει να τον μεταχειριστούμε με προσοχή και σεβασμό, κάτι που θα θέλουμε – προφανώς – να λάβουμε πίσω όταν δώσουμε με τη σειρά μας το σώμα μας στον συναθλητή μας προς εξάσκηση. Αυτό είναι μια διαδικασία που μάς μαθαίνει τον αμοιβαίο σεβασμό, τη συνεργασία, τον έλεγχο της δύναμης και των ορίων, την κατανόηση της ευαλωτότητας του ανθρώπινου σώματος και την αναχαίτιση μικροπρεπών ή εγωιστικών τάσεων επίδειξης δύναμης, βίας και ανωτερότητας. Η συνεργατική άσκηση (κι οχι μόνο αυτή) διδάσκει πως η χρήση δύναμης αν δεν σμιλευτεί και ελεγχθεί, μετατρέπεται σε εμπόδιο αντί για σύμμαχο, οδηγώντας επιτυχώς σε συμπεριφορές κατανόησης του άλλου αντί της συντριβής του. Παρακάμπτεται το μικροπρεπές “εγω”, μαθαίνουμε τις δυνατότητές μας σε όλο και μεγαλύτερα βάθη και πλάτη, λειτουργώντας πια σε ανώτερα επίπεδα τόσο μέσα στη σχολή όσο και έξω απ’αυτή.

Οι πολεμικές τέχνες διαπνέονται απο στέρεο πνευματικό υπόβαθρο. Δύνανται να συντονίσουν ορθά την ηθική πυξίδα μας, να εμβαθύνουν στο συναισθηματικό μας κόσμο και να μάς βοηθήσουν να εκδηλώσουμε ό,τι καλύτερο έχουμε μέσα μας. Δεν προσφέρουν μονάχα μια πρόσκαιρη φυγή απο την πιεστική ρουτίνα της καθημερινότητας, αλλά βοηθάνε στο να γείρουν τα ζύγια της ζυγαριάς της ζωής πρός την ψυχοπνευματική πλευρά της, έναντι της (επιβεβλημένης εκ των έξω) υλικής. Βέβαια το υπέροχο θέμα “ηθική και πολεμικές τέχνες” αξίζει εκτενέστερης αναφοράς και ανάλυσης, θέμα με το οποίο θα ασχοληθούμε όπως του αξίζει εν ευθέτω χρόνω.

Συμπερασματικά λοιπόν, θα μπορούσε η ενασχόληση με μια πολεμική τέχνη να βοηθήσει στο προφανές, αυτό της αυτοπροστασίας μας. Παράλληλα όμως μπορεί να φωτίσει, να καλλιεργήσει και να αναπτύξει τα εν δυνάμει ψυχοπνευματικά χαρίσματα που περιμένουν πάντα μέσα μας να γεννηθούν, αυτά της ηθικής, των αξιών, της γνώσης, της αυτοεκτίμησης, της αυτοπεποίθησης, του σεβασμού, της αγάπης, της ενσυναίσθησης και, εν γένει, της ουσιώδους κατανόησης ημών και των γύρω μας. Βέβαια, να επισημάνω οτι η πολεμική τέχνη δεν αξιώνει τα σκήπτρα, αλλά λειτουργεί όπως κάθε τέχνη, δηλαδή ως το μέσο προς την εκπλήρωση των σκοπών. Σκοπών που θα πρέπει να τους επιθυμεί ο άνθρωπος προκειμένου να εκπληρώσει βαθύτερες ανάγκες του και άρα να αναζητήσει τα μέσα βίωσης αυτών.

“Δεν κάνουν οι τέχνες τον άνθρωπο, ο άνθρωπος κάνει τις τέχνες”

Όπως εκδόθηκε στο ένθετο περιοδικο fΖΗΝ της εφημερίδας ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ, τον Ιανουάριο του 2020